Nu ik probeer zuivel uit mijn dieet te bannen is er eigenlijk maar één ding wat ik erg mis: kaas. Ik ben een liefhebber van allerlei soorten kaas. Brie, overjarige brokkelkaas, blauwe kaas, noem het en ik vind het geweldig. Sinds ik in het vroege voorjaar zuivel laat staan ben ik ook redelijk consequent geweest als het op kaas aan kwam. Het de favoriete recepten in het gezin is tagliatelle met spinazie/blauwe kaassaus; dat en een mini-kaassoufflé op een borrel zijn de enige "zonden" die ik heb begaan in het afgelopen half jaar.
Ik ben nog niet erg ervaren met het maken van goede alternatieven, maar vandaag had ik een mooi en supersimpel recept te pakken wat ik hier wil delen.
Nep-parmezaan
Men neme:
1/2 cup (Amerikaanse maat) sesamzaadjes, geroosterd
1/2 theelepeltje (zee)zout
2 forse eetlepels edelgistvlokken*
Meng alle ingrediënten in een foodprocessor en vermaal het tot het de structuur van Parmezaanse kaas heeft. Heerlijk over de spaghetti of pizza om het een beetje dat hartige smaakje me te geven.
Als jullie goede recepten hebben als alternatief voor kaas hoor ik het graag!
30 augustus 2010
29 augustus 2010
uit eten
Omdat we iets te vieren hadden zijn we gisteren met het gezin gaan eten bij een plek waar ik al lang een keer naar toe wilde. Op het oog is het een gewone Chinees in een wat aftandse winkelstraat in Rotterdam Zuid. Zalmkleurige tafelkleden, een afhaal- en een restaurantdeel, authentieke Chinese plingelmuziek. Maar dan komt de kaart.
Zo'n tachtig gerechten, waarvan een groot deel herkenbaar: babi pangang, saté, nasi, bami en verder wat Szechuan en Kantonese gerechten. Maar: alles (alles!) op de kaart is vegetarisch en op verzoek veganistisch te maken! De zalige luxe om bij de Chinees te kunnen kiezen uit een hele kaart en me niet te beperken tot de één of twee vegetarische opties was een heel nieuwe ervaring. Ik had zowaar keuze stress!
Ik besloot te gaan voor een traditionele babi pangang, omdat ik erg benieuwd was hoe ze de smaak daarvan zouden benaderen. De rest van het gezin koos voor Foe Yong Hai en zoet-zure "kip" met ananas en groenten. Het was in één woord heerlijk: de gerechten hadden de goede bite, het was niet te vettig en de saus was zoals een Chinese saus hoort te smaken: een beetje zoet maar niet te zwaar. Het veganistische ijs (op basis van kokosmelk) wat als toetje geserveerd werd is trouwens in al zijn eenvoud een aanrader. De meeste gerechten worden gemaakt op basis van huisgemaakte seitan en sommige met tofu, dus de kaart is minder geschikt voor mensen met een gluten- of sojaintolerantie.
Het is een restaurant zonder pretenties met een vriendelijke en vlotte bediening en, lost but not least, met heerlijk eten. Kortom, we verlieten als vier happy campers (zowel de vegetariërs als de omnivoren) De Oude Plek.
Zo'n tachtig gerechten, waarvan een groot deel herkenbaar: babi pangang, saté, nasi, bami en verder wat Szechuan en Kantonese gerechten. Maar: alles (alles!) op de kaart is vegetarisch en op verzoek veganistisch te maken! De zalige luxe om bij de Chinees te kunnen kiezen uit een hele kaart en me niet te beperken tot de één of twee vegetarische opties was een heel nieuwe ervaring. Ik had zowaar keuze stress!
Ik besloot te gaan voor een traditionele babi pangang, omdat ik erg benieuwd was hoe ze de smaak daarvan zouden benaderen. De rest van het gezin koos voor Foe Yong Hai en zoet-zure "kip" met ananas en groenten. Het was in één woord heerlijk: de gerechten hadden de goede bite, het was niet te vettig en de saus was zoals een Chinese saus hoort te smaken: een beetje zoet maar niet te zwaar. Het veganistische ijs (op basis van kokosmelk) wat als toetje geserveerd werd is trouwens in al zijn eenvoud een aanrader. De meeste gerechten worden gemaakt op basis van huisgemaakte seitan en sommige met tofu, dus de kaart is minder geschikt voor mensen met een gluten- of sojaintolerantie.
Het is een restaurant zonder pretenties met een vriendelijke en vlotte bediening en, lost but not least, met heerlijk eten. Kortom, we verlieten als vier happy campers (zowel de vegetariërs als de omnivoren) De Oude Plek.
24 augustus 2010
bonenburger
Het punt met veel vegetarische alternatieven voor vlees is dat ze zo bewerkt zijn. Het is allemaal best smakelijk, maar ik heb toch liever een burger waarvan ik weet wat er in is gegaan. Of beter nog: waarvan ik zelf heb gekozen wat er in is gegaan.
Onderstaand recept vond ik zelf erg geslaagd. Waarschijnlijk kunnen de burgers net zo goed met kidneybonen worden gemaakt, want dat heeft ongeveer dezelfde structuur als de zwarte bonen.
Laat je vooral niet ontmoedigen door de lijst met kruiden: ik heb gewoon wat dingen uit mijn kruidenkastje gepakt die ik lekker vind. Misschien geef je zelf de voorkeur aan heel andere (of veel minder) specerijen; laat in dat geval gewoon je fantasie de vrije loop!
- Voeg daarna 3/4 van de bonen, alle kruiden en de olijfolie toe en laat de hele boel draaien tot de boel redelijk gemixt is.
- Schep het daarna over in een kom en voeg de rest van de bonen toe.
- Meng alles door elkaar
- Vorm van het mengsel 6 burgers.
- Leg de bonenburgers op anti-aanbakpapier in de oven en bak ongeveer 20 á 30 minuten op 150 graden.
Hierna kun je ze af laten koelen en een paar dagen gekoeld bewaren voor een volgend gebruik. Óf je bakt ze meteen af onder de grill tot ze een mooi kleurtje hebben. Lekker op een broodje met chutney of als "vlees" bij een groot bord groenten.
*een lijnzaad-ei is uiteraard geen echt ei, maar een mengeltje dat een vergelijkbare bindende werking heeft als ei. Ik probeer waar mogelijk dierlijke producten te mijden, maar als je de voorkeur geeft aan een echt ei doet dat niet af aan de smaak.
Onderstaand recept vond ik zelf erg geslaagd. Waarschijnlijk kunnen de burgers net zo goed met kidneybonen worden gemaakt, want dat heeft ongeveer dezelfde structuur als de zwarte bonen.
Laat je vooral niet ontmoedigen door de lijst met kruiden: ik heb gewoon wat dingen uit mijn kruidenkastje gepakt die ik lekker vind. Misschien geef je zelf de voorkeur aan heel andere (of veel minder) specerijen; laat in dat geval gewoon je fantasie de vrije loop!
- ongeveer 450 gram zwarte bonen (geweekt en gekookt of uit blik; gewicht is na het weken!)
- 2 geraspte wortels
- 80 gram havermoutvlokken
- 50 gram zonnebloempitten
- 2 flinke eetlepels olijfolie
- 1 lijnzaad ei (1 flinke eetlepel gemalen lijnzaad en 3 eetlepels warm water, goed gemixt)*
- 1 theelepeltje kaneel
- 1 theelepeltje komijn
- 1 theelepeltje koriander
- 1 gesnipperde knoflookteen
- 1 theelepel chili poeder
- 1 theelepel uien poeder
- 1/2 theelepel cayenne peper
- (zee)zout
- zwarte peper
- Voeg daarna 3/4 van de bonen, alle kruiden en de olijfolie toe en laat de hele boel draaien tot de boel redelijk gemixt is.
- Schep het daarna over in een kom en voeg de rest van de bonen toe.
- Meng alles door elkaar
- Vorm van het mengsel 6 burgers.
- Leg de bonenburgers op anti-aanbakpapier in de oven en bak ongeveer 20 á 30 minuten op 150 graden.
Hierna kun je ze af laten koelen en een paar dagen gekoeld bewaren voor een volgend gebruik. Óf je bakt ze meteen af onder de grill tot ze een mooi kleurtje hebben. Lekker op een broodje met chutney of als "vlees" bij een groot bord groenten.
*een lijnzaad-ei is uiteraard geen echt ei, maar een mengeltje dat een vergelijkbare bindende werking heeft als ei. Ik probeer waar mogelijk dierlijke producten te mijden, maar als je de voorkeur geeft aan een echt ei doet dat niet af aan de smaak.
20 augustus 2010
bananenbar
Ik begrijp dat de titel wat misleidend is, maar ik ga het hier niet hebben over een ietwat dubieuze bar in Amsterdam maar over een energierijk tussendoortje. Sinds ik wat consequenter mijn lunch en tussendoortjes voorbereid voor het werk ben ik geobsedeerd door energybars. Het houdt het midden tussen een gezonde snack en snoeperij en ja, daar word ik nou eenmaal blij van. En ook het gezin heeft tot nu toe geen klachten.
Onderstaand recept is een beetje apart qua maatvoering, maar dat komt omdat ik niet erg nauwkeurig gemeten heb (ik doe veel op gevoel). Het is genoeg voor zo'n 12 repen.
Nodig:
3 bananen
250 gram gedroogde dadels
1,5 Senseokopje ongezouten amandelen
Bereidingswijze:
Onderstaand recept is een beetje apart qua maatvoering, maar dat komt omdat ik niet erg nauwkeurig gemeten heb (ik doe veel op gevoel). Het is genoeg voor zo'n 12 repen.
Nodig:
3 bananen
250 gram gedroogde dadels
1,5 Senseokopje ongezouten amandelen
Bereidingswijze:
- Snijd de bananen in stukjes van een halve centimeter en leg ze op een dienblad of iets dergelijks om ze een dag in het zonnetje te drogen (of leg ze een uurtje in de oven op een lage temperatuur).
- Snijd de dadels in grove stukken.
- Doe de dadels en de bananenstukjes samen in een foodprocessor tot het goed klein is gehakt (let op: het plakt enorm!)
- Haal het mengsel eruit en doe het in een kom
- Doe de amandelen in de foodprocessor tot het een soort grof poeder wordt
- Meng met de hand de amandelen en het banaan/dadel mengsel tot één grote bal
- Splits de bal in drie gelijke stukken
- Maak van iedere bal een stuk of 3 á 4 repen
- Laat de repen een uurtje opstijven in de koelkast en ze zijn klaar voor gebruik
19 augustus 2010
to koffie or not to koffie
...that's the question.
Tot mijn 21ste gruwelde ik van koffie. Ik dronk eigenlijk altijd thee (en liters en liters melk, maar dat is een verhaal voor later). Toen ik mijn intrek nam in een studentenhuis heb ik echter koffie "leren drinken".
De combinatie van een heftig uitgaansleven en oprechte pogingen om mijn studie op peil te houden leidde al snel tot een koffieverslaving. Bovendien stond in de gezamenlijke ruimte altijd wel een verse pot klaar, dus het was altijd beschikbaar. Het lag meer voor de hand om een grote mok koffie in te schenken, dan een glas water.
Inmiddels leven wij zo'n vijftien jaar later en mijn koffiegewoonte is nog steeds alive and kicking. Het helpt niet dat ik mijn hele carrière tot nu toe in kantooromgevingen slijt; op het werk wordt niet eens gevraagd of je koffie lust. Het wordt gewoon voor je neergezet.
In het afgelopen jaar ben ik twee keer geopereerd en ik kon de dagen na mijn operatie absoluut geen trek krijgen in koffie. Maar de afkickverschijnselen waren dramatisch: hevige hoofdpijnen en een soort wazigheid die pas weer optrok na mijn eerste kopje.
Dat zette me aan het denken. Ik heb er een ontzettende hekel aan om afhankelijk te zijn van wat dan ook. Ik rook niet, ik drink erg weinig, maar die koffie, dat blijft een terugkerend thema. Inmiddels ben ik al bijna een jaar overgestapt op biologische, cafeïnevrije koffie. Maar cafeïnevrij maakt koffie nog niet gezond.
Er zijn verschillende verhalen op het internet te vinden (niet allemaal even wetenschappelijk gefundeerd) die koffie (al dan niet met cafeïne) verbinden aan zaken als een te hoog cholesterolgehalte, ontregeling van de bloedsuikerspiegel en het blokkeren van de aanmaak van serotonine. En wat ik onlangs uit veel bronnen heb begrepen: koffie werkt erg verzurend. Met name dat laatste heeft me aan het werk gezet. Ik werk hard aan mijn gezond eten uitdaging, maar ik laat mijn koffiegewoonte ongewijzigd.
Dat zet mij voor het dilemma: koffie, of geen koffie? Door over te schakelen op cafeïnevrij is de ergste verslaving bezworen. Ik krijg geen hoofdpijn meer als ik in het weekend uitslaap en ik merk het ook niet als ik een keer een dagje oversla. Maar de smaak van koffie, de geur, de gezelligheid, het ritueel; ik kan moeilijk zonder. Doe ik met mijn koffiegebruik alle gezonde inspanningen teniet? Ik denk het niet, alhoewel het natuurlijk beter zou zijn als ik me in plaats van koffie aan kruidenthee vergreep.
Kortom, waar het dilemma op neer komt is: wat is ongezonder; twee kopjes koffie per dag of mezelf iets onthouden waar ik veel gezelligheid en genot aan ontleen? Ik ben benieuwd hoe jullie er over denken!
Tot mijn 21ste gruwelde ik van koffie. Ik dronk eigenlijk altijd thee (en liters en liters melk, maar dat is een verhaal voor later). Toen ik mijn intrek nam in een studentenhuis heb ik echter koffie "leren drinken".
De combinatie van een heftig uitgaansleven en oprechte pogingen om mijn studie op peil te houden leidde al snel tot een koffieverslaving. Bovendien stond in de gezamenlijke ruimte altijd wel een verse pot klaar, dus het was altijd beschikbaar. Het lag meer voor de hand om een grote mok koffie in te schenken, dan een glas water.
Inmiddels leven wij zo'n vijftien jaar later en mijn koffiegewoonte is nog steeds alive and kicking. Het helpt niet dat ik mijn hele carrière tot nu toe in kantooromgevingen slijt; op het werk wordt niet eens gevraagd of je koffie lust. Het wordt gewoon voor je neergezet.
In het afgelopen jaar ben ik twee keer geopereerd en ik kon de dagen na mijn operatie absoluut geen trek krijgen in koffie. Maar de afkickverschijnselen waren dramatisch: hevige hoofdpijnen en een soort wazigheid die pas weer optrok na mijn eerste kopje.
Dat zette me aan het denken. Ik heb er een ontzettende hekel aan om afhankelijk te zijn van wat dan ook. Ik rook niet, ik drink erg weinig, maar die koffie, dat blijft een terugkerend thema. Inmiddels ben ik al bijna een jaar overgestapt op biologische, cafeïnevrije koffie. Maar cafeïnevrij maakt koffie nog niet gezond.
Er zijn verschillende verhalen op het internet te vinden (niet allemaal even wetenschappelijk gefundeerd) die koffie (al dan niet met cafeïne) verbinden aan zaken als een te hoog cholesterolgehalte, ontregeling van de bloedsuikerspiegel en het blokkeren van de aanmaak van serotonine. En wat ik onlangs uit veel bronnen heb begrepen: koffie werkt erg verzurend. Met name dat laatste heeft me aan het werk gezet. Ik werk hard aan mijn gezond eten uitdaging, maar ik laat mijn koffiegewoonte ongewijzigd.
Dat zet mij voor het dilemma: koffie, of geen koffie? Door over te schakelen op cafeïnevrij is de ergste verslaving bezworen. Ik krijg geen hoofdpijn meer als ik in het weekend uitslaap en ik merk het ook niet als ik een keer een dagje oversla. Maar de smaak van koffie, de geur, de gezelligheid, het ritueel; ik kan moeilijk zonder. Doe ik met mijn koffiegebruik alle gezonde inspanningen teniet? Ik denk het niet, alhoewel het natuurlijk beter zou zijn als ik me in plaats van koffie aan kruidenthee vergreep.
Kortom, waar het dilemma op neer komt is: wat is ongezonder; twee kopjes koffie per dag of mezelf iets onthouden waar ik veel gezelligheid en genot aan ontleen? Ik ben benieuwd hoe jullie er over denken!
18 augustus 2010
dress up the dressing
Ik weet niet of ik hier alleen in sta, maar die eeuwige dressings op basis van olie/azijn ben ik af en toe een beetje zat. Zeker als je een salade als maaltijd in gedachten had kan het helemaal geen kwaad om de dressing op te pimpen met wat extra "body". De dressings zijn wat dikker van structuur dan de gebruikelijke, maar dat maakt juist dat je niet een uurtje na je salade weer trek hebt.
Deze twee dressings heb ik pas uitgeprobeerd en zijn echt om je vingers bij op te eten.
Ananas-curry dressing
pittige Thaise dressing (ook geschikt als groentedip):
En ook hier weer: lekker blenden en eventueel nog wat extra kruiden toevoegen naar smaak.
Deze twee dressings heb ik pas uitgeprobeerd en zijn echt om je vingers bij op te eten.
Ananas-curry dressing
- ongeveer 500 gram ananas in kleine stukjes
- ongeveer 150 ml appelazijn (kan ook met een combinatie van azijn en appelsap)
- een flinke scheut olijfolie
- ongeveer 30 ml nama shoyu (of andere sojasaus)
- 3 theelepeltjes currypoeder
- verse koriander naar smaak
pittige Thaise dressing (ook geschikt als groentedip):
- 1 avocado
- 250 ml water
- een flinke hoeveelheid verse koriander
- een gelijke flinke hoeveelheid verse basilicum
- 2 gedroogde dadels of abrikozen
- een snufje zout
- een snufje cayennepeper
- een beetje gember naar smaak
En ook hier weer: lekker blenden en eventueel nog wat extra kruiden toevoegen naar smaak.
17 augustus 2010
cherrytomaten snacks en het mysterieuze appeldroogrekje
Het zal jullie vast niet ontgaan zijn, maar vandaag regende het een groot deel van de dag pijpenstelen. Dat had, naast drijfnatte kleding, tot gevolg dat een groot deel van mijn cherrytomaatjes zich massaal van de struik hebben laten vallen. Aangezien er een limiet zit op hoeveel rauwe cherrytomaatjes een mens kan eten in korte tijd (geloof me...) heb ik hier mijn favoriete cherry-snack-recept. Crimineel lekker en het maakt de tomaatjes een stuk langer houdbaar.
Nodig:
Bereidingswijze:
Blijft in een tupperwarebakje wekenlang goed, maar meestal heb ik niet de discipline om ze zo lang te bewaren!
En dan nog dit:
In het blogje van eergisteren vertelde Jolande over een heus appeldroogrekje. Omdat ik me daar niet meteen iets bij kon voorstellen vroeg ik haar een foto te sturen en kijk hier: het droogrekje van Jolande. Die wil ik ook! Kan iemand mij vertellen waar zo'n rekje oorspronkelijk voor bedoeld is? Dan weet ik waar ik in de Kringloopwinkel naar moet vragen!
Nodig:
- een kleine kilo cherrytomaatjes (trostomaten kan trouwens ook), door midden gesneden
- 3 eetlepels olijfolie
- 1 theelepel zeezout
- een paar tenen knoflook in dunne plakjes (naar smaak, ik hou van véél)
- 1 theelepel balsamicoazijn
- 1 snufje basterdsuiker
Bereidingswijze:
- spreid de tomaatjes uit op een ovenschaal. Ik doe er zelf meestal een sheet teflon onder tegen het plakken.
- meng de olijfolie, zeezout, knoflook, balsamico en basterdsuiker in een kommetje
- bedek de tomaatjes royaal met het mengseltje uit de kom
- zet de oven op 190 graden en laat een uurtje bakken
- laat in de oven afkoelen
Blijft in een tupperwarebakje wekenlang goed, maar meestal heb ik niet de discipline om ze zo lang te bewaren!
En dan nog dit:
In het blogje van eergisteren vertelde Jolande over een heus appeldroogrekje. Omdat ik me daar niet meteen iets bij kon voorstellen vroeg ik haar een foto te sturen en kijk hier: het droogrekje van Jolande. Die wil ik ook! Kan iemand mij vertellen waar zo'n rekje oorspronkelijk voor bedoeld is? Dan weet ik waar ik in de Kringloopwinkel naar moet vragen!
Abonneren op:
Posts (Atom)


